Vormen van verliesbegeleiding

Het uitgangspunt in mijn begeleiding is dat ik kijk vanuit een systemisch perspectief. Dit betekent dat ik het kind/de jongere niet zie als een los individu, maar als een individu die opgroeit in een specifieke context van gezin, familie, school, buurt of cultuur. Deze context is van groot belang voor de manier waarop een kind al dan niet kan putten uit ‘krachtbronnen’ om met ingrijpende gebeurtenissen om te gaan.
Daarnaast is het voor mij van belang om een inschatting te maken in hoeverre het verlies traumatisch is. Als een gebeurtenis te overspoelend is geweest voor het kind/de jongere werk ik met traumagerichte verliesbegeleiding.
Kortom, voor mij is het essentieel om mijn begeleiding af op de specifieke vraag, de (gezins)situatie, de leeftijd en de ontwikkelingsfase van het kind. Ik ga daarbij altijd uit van de eigen veerkracht van het kind.
In veel gevallen werk ik deels individueel met het kind, deels met ouders of het hele gezin. Het kan ook zijn dat coaching van ouders en/of school effectiever is.

Bij de begeleiding van kinderen en jongeren werk ik met verschillende methodieken. Dit is afhankelijk van het verlies, de leeftijd en van wat bij het kind of de jongere aansluit.

Jonge kinderen kunnen hun gevoel nog niet zo goed in taal aangeven. Zij laten hun gevoel meer in hun gedrag zien en voelen het in hun lijf. Met hen werk ik met spelvormen, prentenboeken en creatieve werkvormen.

Ook bij kinderen in de basisschoolleeftijd werk ik met spel, verhalen, bewegen, opstellingen met Playmobil en creatieve werkvormen. Ook praten we samen aan de hand van kaartjes met vragen, opdrachten of krachtwoorden.

Voor jongeren is psycho-educatie vaak helpend: inzicht krijgen in hoe het komt dat je je zo voelt. Vaak combineer ik gesprekken met andere werkvormen, zoals een (familie)opstelling maken, gebruik maken van muziek, schrijven of een creatieve opdracht.