Déjà vu

Déjà vu

Het meisje uit de straat met haar snotneus en kapotte knieën, struinend door het gras, genietend van alles wat er te beleven viel en wat spontaan op haar pad kwam. Dat was ze voor mij als kind. Ik was een paar jaar ouder en zag haar zo regelmatig langs dartelen. Meer deelden we niet.
Totdat we elkaar als twintigers tegenkwamen in hetzelfde korfbalteam. Opgebloeid tot een mooie jonge vrouw, nog altijd met haar jongensachtige bravoure en lichtvoetige manier van leven. Zo speelde ze ook het spel. Ik bewonderde haar vanuit de verte, met haar lichte manier van leven. Met mijn serieuzere inslag vonden we elkaar slechts aan de oppervlakte.
Totdat ze in een wedstrijd, zo onbesuisd als ze kon zijn, met haar hoofd een klap maakte tegen de korfbalpaal en bewusteloos neerviel. De coach met haar naar het ziekenhuis, de rest van het team verschrikt achterlatend op het veld.
Een ziekenhuisopname bleek noodzakelijk, in het ziekenhuis waar ik destijds werkte. Ik besloot om de volgende dag even langs te gaan. Ik klopte op haar kamerdeur en liep voorzichtig naar binnen. Ik ontmoette een mengeling van geruststelling, angst en verwarring in haar ogen. ‘Waarom ben ik hier, wat is er eigenlijk precies gebeurd?’ vroeg ze. De klap had haar herinnering van de avond ervoor in flarden gescheurd. Ze huilde en het enige dat ik deed was haar even vastpakken, zodat ze haar tranen de vrije loop kon laten. Ik schoof een stoel naast haar en vertelde van de wedstrijd, hoe ze fanatiek de bal verdedigde en met het achteruitrennen haar hoofd hard tegen de korfbalpaal stootte. Met een hersenschudding tot gevolg. Ik zag haar bekende pretogen weer terugkeren die zeiden: ja, dat is ook echt iets voor mij. Gerustgesteld zakte ze terug in haar kussen.
De volgende twintig jaar zag ik haar niet, onze levens gingen weer een andere kant op, zoals dat gaat. Totdat haar partner contact met mij opnam…
Enkele dagen later klop ik opnieuw op haar kamerdeur in het ziekenhuis, weliswaar op een andere afdeling. En opnieuw ontmoet ik haar ogen, dit keer vol van een mengeling van herkenning, angst en verdriet. Ze huilt en het enige dat ik doe is haar vastpakken, inniger dan de vorige keer. ‘Daar ben je weer, steeds als ik in het ziekenhuis lig, ben jij er voor mij.’ Een traan ontsnapt vanuit mijn ooghoek. Het voelt voor ons beiden als een déjà vu. Alleen dit keer met een trieste aanleiding.
‘Waar is je prachtige haar gebleven?’ vraag ik. Met haar bekende pretogen, die glazig stralen door haar tranen heen, antwoordt ze ‘dat hangt in de kast achter je’. Kanker heeft haar prachtige haardos weggenomen en daarmee schijnbaar ook een stuk van haar lichtvoetigheid. Maar zeker niet alles: hier ligt geen gebroken vrouw in bed, maar een vrouw die zich niet door de eerste klap uit het veld laat slaan. Een vrouw die inmiddels moeder is van twee kinderen en niet wegloopt voor de wetenschap dat haar kinderen niet zo onbevangen kunnen opgroeien als zij. Ze weet dat ze een deel daarvan niet meer zal meemaken. Ze wil weten wat zij met haar partner samen kunnen doen om ervoor te zorgen dat ondanks dit vreselijke lot, hun kinderen straks toch weer kunnen genieten van het leven, weer durven te dartelen en te dansen, zo licht zoals zij dat altijd heeft kunnen doen.
Ik schuif weer een stoel naast haar, zoals ik dat twintig jaar eerder ook deed. En ik realiseer me dat ik hier nu mag zitten ‘dankzij’ haar gedartel en onbesuisdheid van twintig jaar eerder, en ‘dankzij’ de klap tegen de korfbalpaal. Onze ontmoeting in het ziekenhuis toen, schiep een band die nu ineens weer zichtbaar wordt. En maakt dat ik nu heel dichtbij mag komen, in het laatste stukje van haar veel te korte leven. Bizar en bijzonder tegelijk, hoe het leven heel verschillende mensen op cruciale momenten bij elkaar kan brengen. En kostbaar, dat vooral.
Dag dartelend meisje met snotneus en kapotte knieën, ik zal je nooit vergeten. Dag!

(Ik heb toestemming van haar familie om dit blog te plaatsen. Ik doe dat op hun verzoek anoniem. Degene die haar gekend hebben, zullen haar waarschijnlijk ook zonder haar naam herkennen).

3 Reacties

  1. E. BOUWMANS 1 jaar geleden

    Roerend verhaal. Sterke mensen!!

  2. Masé 1 jaar geleden

    Warme reis door de tijd in blijvende verbondenheid. Wat fijn om dit met elkaar te mogen beleven.

  3. Jacqueline 1 jaar geleden

    Een ware ontmoeting . Twee vrouwen op pad . Drie keer is scheepsrecht .
    Niets is voor niets , dank voor het delen rest er nu stilte .

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*