Gebakje zusterliefde

Gebakje zusterliefde

Vluchtig had ik haar gezien, grote zus. Op weg naar school, naar vriendinnen, naar buiten. Maar nooit zoals vandaag. Terwijl ik aan tafel mijn handen om een kop warme thee vouw, om de onmacht in mijn lijf wat te verzachten, komt ze binnen. Lange benen in een skinny jeans, haren los over haar schouder, haar ogen zorgvuldig opgemaakt. Op de drempel staat ze, geen kind meer, maar ook nog geen vrouw. Ze groet me en pakt tegen haar gewoonte in een kop thee, propt een koek in haar mond en komt bij ons zitten: haar moeder en mij.
Ik ben me ervan bewust dat dit hún huis is, hun veilige domein, dat langzaam aan steeds verder afbrokkelt. Haar zieke broertje ligt nu definitief in een bed bij het raam. Hij zal er niet meer uit komen. Alle stappen die hij de afgelopen weken heeft gezet gingen bergafwaarts. De tumor in zijn hoofd sloopt niet alleen hem, maar het hele gezin. De druk in zijn hoofd neemt toe, zijn hoofdpijn vraagt om zwaarder geschut. Gelukkig slaapt hij nu even.
Moeder benoemt hoe ze hem nu al deels verliest, hij is opstandig, boos en claimt zijn moeder op een manier die niet bij hem past: het is eigenlijk zo’n heerlijk ventje.
In mijn ooghoek zie ik grote zus nog een koek nemen. Ze zwijgt en ik vraag me af wat de achteruitgang van haar broer allemaal met haar doet. Tot nu toe vluchtte ze vooral, weg uit dit door kanker doordrenkte huis. Om het vol te kunnen houden. Maar nu blijft ze. Ze zoekt contact met me, niet met woorden, maar door haar aanwezigheid.
De deurbel, de huisarts. Moeder snelt naar de deur en neemt de huisarts mee naar het ziekenhuisbed, waar broer langzaamaan wakker wordt. Hij wil drinken en zijn vraag klinkt als een bevel. Moeder snelt opnieuw naar de keuken. Alles in een rap tempo, alsof ze bang is dat ze er een moment komt dat het voor alles te laat is.
Alle aandacht is ineens op broer gericht, ook de mijne.
Grote zus buigt zich naar me toe en bijna fluisterend vraagt ze: ‘mag ik een keer met jou alleen praten?’ Ik ben verrast, zo plots als ze kan verdwijnen, zo plots is ze er nu.
Ik buig me naar haar toe en fluister ‘natuurlijk’. Van een afstandje moet het er wel haast uitzien alsof we stiekem een complot smeden. Haar moeder krijgt er niets van mee. ‘Ik wil graag weten wat er allemaal gaat gebeuren… straks… want ik weet niet of ik dan thuis wil zijn.’ Ik ga verder achteruit zitten en kijk haar aan. Dit is wat haar nu bezighoudt: het sterven van haar broer, dat steeds dichterbij komt. En haar dilemma waar ze dan wil zijn of denkt dat ze hoort te zijn. Het kan maar één keer, dat weet ze. Haar ouders laten het aan haar, en haar vriendinnen belast ze hier niet mee. Maar hoe kan ze op haar leeftijd een goede beslissing nemen? Een te grote vraag voor een meisje op de drempel naar volwassenheid.
We bespreken het even later met haar moeder. Ik merk dat moeder er blij mee is. Zij durft haar dochter hierin niets te forceren, noch te ontzeggen.
Zus wil wel ergens anders afspreken, niet thuis. Het komt nauw, alles moet kloppen. Maar deze plek had ik niet bedacht: bij de bakkerij in de stad.
Een paar dagen later zoeken we daar een rustig plekje; in de hoek van de sfeervolle winkel. En dan, tussen hapjes chocolade, nougatine en slagroom door vraagt ze hoe dat gaat, sterven, hoe een dode eruit ziet en wat er allemaal gebeurt als iemand dood is gegaan. De antwoorden die ik heb (ook al zijn dat niet alle antwoorden) geven haar rust.
Opnieuw vraag ik me af wat er van een afstand te zien is van ons gesprek. De tafeltjes om ons heen blijven leeg. Ik denk dat ze het uitstraalt: gun me even de rust om te voelen waar ik wil zijn… straks…
Een week later overlijdt haar broer. Wetende dat ze altijd weg mocht, bleef ze erbij, vol vertrouwen. En zo gaf ze haar broer tot het laatst wat ze nog kon geven: Zusterliefde.

© Tanja van Roosmalen
Rouwtherapeut
LEF Verliesbegeleiding

7 Reacties

  1. Carin Centen 2 jaar geleden

    Wat mooi geschreven Tanja. Ik voel het helemaal.

  2. Sandra de Bruyne 2 jaar geleden

    Wat een respectvol verhaal Tanja. Hoe mooi is het dat je er zo kon zijn voor haar op het juiste moment. En wat de impact hiervan is voor het verdere verloop van haar rouwproces. Mooi Tanja.

  3. Betty Bergmans 2 jaar geleden

    Wat bijzonder ‘werk’ heb je toch. Mooi om zo van betekenis te kunnen zijn. En het zo te kunnen beschrijven.

  4. Rika 2 jaar geleden

    Dit is puur, presentie. Dank je wel dat dit deelt.

  5. Mariska 2 jaar geleden

    Tanja, wat heb je een mooi, puur verhaal opgeschreven. En zo herkenbaar…….

  6. J 2 jaar geleden

    Tranen in mijn ogen, mooi verwoord en zeer herkenbaar, de dilemma’ s die voorbij komen. Heb net allebei je verhalen gelezen. Ga ze gebruiken omdat ik denk dat jij ( of iemand zoals jij) bij de tieners in onze familie zo goed op zijn plaats kan zijn bij de verwerking en het rouwproces. Dank je voor het delen van je verhaal.

  7. Jolande 2 jaar geleden

    Prachtig… zo fijn om te lezen dat zus op haar manier toch haar vragen heeft kunnen stellen over de dood. Ik ben er zeker van dat haar ouders wensten dat ze juist in deze moeilijke tijd meer aandacht hadden kunnen geven aan hun dochter. Zo verdrietig voor allen dat de omstandigheden maakten dat het anders moest lopen…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*